Q

Q, mimari projeyi ilk gördüğümde, havuzun ortasındaki alana bakarken zihnimde beliren bir figürden doğdu: suyun üzerinde süzülen, beyaz, sade ve sessiz bir form.

Bu mekâna ne gerçekçi bir figürün ne de bütünüyle soyut bir kütlenin yakışacağına inandım. Q’yu biyomorfik soyutlamanın diliyle düşündüm: canlı bir varlığın, bir kuğunun, özüne indirgenmiş hâli. Brâncuși’nin formu tek bir jestte topladığı arayışa ve Arp’ın organik çizgilerine yakın bir yerden.

Mimarlık ofisiyle dirsek dirseğe çalıştığımız projede tasarım ve karar bana bırakıldı. İlk eskizlerde kıvrımlı, amorf yüzeylerle çalıştım; çizgiler sadeleştikçe form kendi kimliğini buldu ve Q’ya dönüştü.

Evin bütününe hâkim olan minimalist “az, çoktur” duyarlılığı Q’nun dilini de belirledi: fazlalıksız bir çizgi, tek bir renk ve suyla kurulan sessiz bir diyalog.