Servi

Servi’de ilk karar figürden önce geldi: malzeme. Mimari projedeki doğal taşı, renk paletini ve malzeme detaylarını incelediğimde eserin bronz olması gerektiğini biliyordum.

Evin dili soyutlamaya yakındı, ama bütünüyle soyut bir form o koridorda kendine yer bulamazdı; gerçekçi bir figür de istemedim. Bu nedenle Servi’yi organik modernizmin stilize figür geleneği içinde düşündüm: Hepworth ve Moore’un bedeni akışkan kütlelere dönüştüren yaklaşımı ile Giacometti’nin figürü dikeyde incelterek yalnızlaştıran tavrı arasında bir yerde.

Koridorların kıvrımları, evin sakinliği ve ev sahibesinin bende uyandırdığı his, detaylara boğulmayan, akışkan ve sade bir kadın figürüne dönüştü.

Adını aldığı servi ağacı gibi ince ve uzun olması bilinçli bir karardı: koridoru kesmeden, mekânın sükûnetini dikeyde taşısın diye.